موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٣ - مسائل متفرقه زكات

مسأله ١٩٧٨- كسى كه ٢ مثقال و ١٥ نخود نقره يا بيشتر از بابت زكات بدهكار است، مى‌تواند كمتر از ٢ مثقال و ١٥ نخود نقره هم به يك فقير بدهد و نيز اگر غير نقره چيز ديگرى مثل گندم و جو بدهكار باشد و قيمت آن به ٢ مثقال و ١٥ نخود نقره هم برسد مى‌تواند به يك فقير كمتر از آن بدهد.

مسأله ١٩٧٩- مكروه است انسان از مستحق درخواست كند كه زكاتى را كه از او گرفته به او بفروشد، ولى اگر مستحق بخواهد چيزى را كه گرفته بفروشد بعد از آن كه به قيمت رساند، كسى كه زكات را به او داده در خريدن آن بر ديگران مقدم است.

مسأله ١٩٨٠- اگر شك كند زكاتى را كه بر او واجب بوده داده يا نه، بايد زكات را بدهد، هرچند شك او براى زكات سال‌هاى پيش باشد.

مسأله ١٩٨١- فقير نمى‌تواند زكات را به كمتر از مقدار آن صلح كند يا چيزى را گران‌تر از قيمت آن بابت زكات قبول نمايد، يا زكات را از مالك بگيرد و به او ببخشد.

ولى كسى كه زكات زيادى بدهكار است و فقير شده و نمى‌تواند زكات را بدهد و اميد هم ندارد كه دارا شود، چنانچه بخواهد توبه كند، فقير مى‌تواند زكات را از او بگيرد و به او ببخشد.

مسأله ١٩٨٢- انسان مى‌تواند از زكات، قرآن يا كتاب دينى يا كتاب دعا بخرد و وقف نمايد، اگرچه بر اولاد خود و بر كسانى وقف كند كه خرج آنان بر او واجب است.

و نيز مى‌تواند توليت وقف را براى خود يا اولاد خود قرار دهد.

مسأله ١٩٨٣- انسان نمى‌تواند از زكات ملك بخرد و بر اولاد خود يا بر كسانى كه مخارج آنان بر او واجب است وقف نمايد كه عايدى آن را به مصرف مخارج خود برسانند.

مسأله ١٩٨٤- فقير مى‌تواند براى رفتن به حج و زيارت و مانند اينها زكات بگيرد، ولى اگر به مقدار خرج سالش زكات گرفته باشد، براى زيارت و مانند آن نمى‌تواند زكات بگيرد.