موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٩ - اجير گرفتن براى نماز

داده‌ام، بايد دوباره اجير بگيرد. ولى اگر شك كند كه عمل او صحيح بوده يا نه، گرفتن اجير لازم نيست.

مسأله ١٥٤١- كسى را كه عذرى دارد و مثلًا نشسته نماز مى‌خواند نمى‌شود براى نمازهاى ميت اجير كرد، بلكه بنابر احتياط واجب بايد كسى را هم كه با تيمم يا جبيره نماز مى‌خواند اجير نكنند.

مسأله ١٥٤٢- مرد براى زن و زن براى مرد مى‌تواند اجير شود و در بلند خواندن و آهسته خواندن نماز بايد به تكليف خود عمل نمايد.

مسأله ١٥٤٣- لازم نيست قضاى نمازهاى ميت به ترتيب خوانده شود، اگرچه بدانند كه ميت ترتيب نمازهاى خود را مى‌دانسته.

مسأله ١٥٤٤- اگر با اجير شرط كنند كه عمل را به طور مخصوصى انجام دهد، بايد همان طور به‌جا آورد. و اگر با او شرط نكنند، بايد در آن عمل به تكليف خود رفتار نمايد، و احتياط مستحب آن است كه از وظيفه خودش و ميت هر كدام كه به احتياط نزديك‌تر است به آن عمل كند مثلًا اگر وظيفه ميت گفتن سه مرتبه تسبيحات اربعه بوده و تكليف او يك مرتبه است، سه مرتبه بگويد.

مسأله ١٥٤٥- اگر با اجير شرط نكنند كه نماز را با چه مقدار از مستحبات آن بخواند، بايد مقدارى از مستحبات نماز را كه معمول است به‌جا آورد.

مسأله ١٥٤٦- اگر ميت ترتيب نمازهايى را كه قضا شده مى‌دانسته و انسان بخواهد براى آن نمازها اجير بگيرد لازم نيست براى هر كدام آنها وقتى را معيّن نمايد.

مسأله ١٥٤٧- اگر كسى اجير شود كه مثلًا در مدت يك سال نمازهاى ميت را بخواند و پيش از تمام شدن سال بميرد، بايد براى نمازهايى كه مى‌دانند به‌جا نياورده ديگرى را اجير نمايند بلكه براى نمازهايى هم كه احتمال مى‌دهند به‌جا نياورده بايد بنابر احتياط واجب اجير بگيرند.