موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٨ - ترجمه اذان و اقامه

مسأله ٩٢٦- اگر در شرط دوم از شرطهايى كه در مسأله پيش گفته شده شك كند؛ يعنى شك كند كه نماز جماعت صحيح بوده يا نه، اذان و اقامه از او ساقط است ولى اگر در يكى از دو شرط ديگر شك كند مستحب است اذان و اقامه بگويد.

مسأله ٩٢٧- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را مى‌شنود مستحب است هر قسمتى را كه مى‌شنود بگويد ولى در حكايت اقامه كه از ديگرى بشنود از «حىّ على الصّلاة» تا «حىّ على خير العمل» را به اميد ثواب بگويد.

مسأله ٩٢٨- كسى كه اذان و اقامه ديگرى را شنيده، چه با او گفته باشد يا نه، در صورتى كه بين آن اذان و اقامه و نمازى كه مى‌خواهد بخواند زياد فاصله نشده باشد، مى‌تواند براى نماز خود اذان و اقامه نگويد.

مسأله ٩٢٩- اگر مرد اذان زن را با قصد لذت بشنود، اذان از او ساقط نمى‌شود. بلكه اگر قصد لذت هم نداشته باشد، ساقط شدن اذان اشكال دارد.

مسأله ٩٣٠- اذان و اقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد، ولى در جماعت زنان اگر زن اذان و اقامه بگويد كافى است.

مسأله ٩٣١- اقامه بايد بعد از اذان گفته شود و اگر قبل از اذان بگويند صحيح نيست.

مسأله ٩٣٢- اگر كلمات اذان و اقامه را بدون ترتيب بگويد، مثلًا «حىّ على الفلاح» را پيش از «حىّ على الصّلاة» بگويد بايد از جايى كه ترتيب به‌هم خورده، دوباره بگويد.

مسأله ٩٣٣- بايد بين اذان و اقامه فاصله ندهد و اگر بين آنها به قدرى فاصله دهد كه اذانى را كه گفته اذان اين اقامه حساب نشود مستحب است دوباره اذان و اقامه را بگويد و نيز اگر بين اذان و اقامه و نماز به قدرى فاصله دهد كه اذان و اقامه آن نماز حساب نشود، مستحب است دوباره براى آن نماز، اذان و اقامه بگويد.

مسأله ٩٣٤- اذان و اقامه بايد به عربى صحيح گفته شود، پس اگر به عربى غلط