موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٦٠ - احكام مالى كه انسان آن را پيدا مىكند

مسأله ٢٥٦٨- اگر تا يك سال اعلان كند و صاحب مال پيدا نشود مى‌تواند آن را براى خود بردارد به قصد اين كه هر وقت صاحبش پيدا شد عوض آن را به او بدهد، يا براى او نگهدارى كند كه هر وقت پيدا شد به او بدهد، ولى احتياط مستحب آن است كه از طرف صاحبش صدقه بدهد.

مسأله ٢٥٦٩- اگر بعد از آن كه يك سال اعلان كرد و صاحب مال پيدا نشد مال را براى صاحبش نگهدارى كند و از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و تعدى يعنى زياده‌روى هم ننموده ضامن نيست ولى اگر از طرف صاحبش صدقه داده باشد، يا براى خود برداشته باشد، در هر صورت ضامن است.

مسأله ٢٥٧٠- كسى كه مالى را پيدا كرده، اگر عمداً به دستورى كه گفته شد اعلان نكند، گذشته از اين كه معصيت كرده، باز هم واجب است اعلان كند.

مسأله ٢٥٧١- اگر بچه نابالغ چيزى پيدا كند، ولىّ او بايد اعلان نمايد.

مسأله ٢٥٧٢- اگر انسان در بين سالى كه اعلان مى‌كند از پيدا شدن صاحب مال نااميد شود احتياط واجب آن است كه آن را صدقه بدهد.

مسأله ٢٥٧٣- اگر در بين سالى كه اعلان مى‌كند مال از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده، يا تعدى يعنى زياده‌روى كرده باشد بايد عوض آن را به صاحبش بدهد، و اگر كوتاهى نكرده و زياده‌روى هم ننموده چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ٢٥٧٤- اگر مالى را كه نشانه دارد و قيمت آن به ٦/ ١٢ نخود نقره سكه‌دار مى‌رسد در جايى پيدا كند كه معلوم است به واسطه اعلان صاحب آن پيدا نمى‌شود مى‌تواند در روز اول آن را از طرف صاحبش صدقه بدهد و چنانچه صاحبش پيدا شود و به صدقه دادن راضى نشود بايد عوض آن را به او بدهد و ثواب صدقه‌اى كه داده مالِ خود او است.

مسأله ٢٥٧٥- اگر چيزى را پيدا كند و به خيال اين كه مالِ خود او است بردارد بعد