موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١٨ - احكام وديعه (امانت)

آن‌جا از بين برود و بداند چون آن‌جا در نظر صاحب مال براى حفظ بهتر بوده گفته است كه نبايد از آن‌جا بيرون ببرى مى‌تواند آن را به جاى ديگر ببرد، و اگر در آن‌جا ببرد و تلف شود ضامن نيست. ولى اگر نداند به چه جهت گفته كه به جاى ديگر نبر، چنانچه به جاى ديگر ببرد وتلف شود، احتياط واجب آن است كه عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٣٣٧- اگر صاحب مال براى نگهدارى مال خود جايى را معيّن كند ولى به كسى كه امانت را قبول كرده نگويد كه آن را به جاى ديگر نبر، چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آن‌جا از بين مى‌رود بايد آن را به جاى ديگرى كه مال در آن‌جا محفوظتر است ببرد، و چنانچه مال در آن جاى اول تلف شود ضامن است مگر آن كه صاحب مال هم احتمال تلف شدن مال را در آن‌جا بدهد كه در اين صورت كسى كه امانت را قبول كرده ضامن نيست.

مسأله ٢٣٣٨- اگر صاحب مال ديوانه شود كسى كه امانت را قبول كرده بايد فوراً امانت را به ولىّ او برساند و يا به ولىّ او خبر دهد، و اگر بدون عذر شرعى مال را به ولىّ او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٣٣٩- اگر صاحب مال بميرد، امانتدار بايد مال را به وارث او برساند يا به وارث او خبر دهد و چنانچه مال را به وارث او ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود ضامن است، ولى اگر براى آن كه مى‌خواهد بفهمد كسى كه مى‌گويد من وارث ميتم، راست مى‌گويد يا نه، يا ميت وارث ديگرى دارد يا نه، مال را ندهد و از خبر دادن هم كوتاهى كند و مال تلف شود ضامن نيست.

مسأله ٢٣٤٠- اگر صاحب مال بميرد و چند وارث داشته باشد كسى كه امانت را قبول كرده بايد مال را به همه ورثه بدهد، يا به كسى بدهد كه همه آنان گرفتن مال را به او واگذار كرده‌اند، پس اگر بدون اجازه ديگران تمام مال را به يكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران است.

مسأله ٢٣٤١- اگر كسى كه امانت را قبول كرده بميرد، يا ديوانه شود، وارث يا ولىّ‌