موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٥ - مبطلات نماز

است، ولى اگر يكى از آنان جواب دهد كافى است.

مسأله ١١٤٦- اگر كسى به عده‌اى سلام كند و كسى كه سلام كننده قصد سلام دادن به او را نداشته، جواب دهد، باز هم جواب سلام او بر آن عده واجب است.

مسأله ١١٤٧- اگر به عده‌اى سلام كند و كسى كه بين آنها مشغول نماز است شك كند كه سلام كننده قصد سلام كردن به او را هم داشته يا نه، نبايد جواب بدهد، و همچنين است اگر بداند قصد او را هم داشته ولى ديگرى جواب سلام را بدهد. اما اگر بداند كه قصد او را هم داشته و ديگرى جواب ندهد، بايد جواب او را بگويد.

مسأله ١١٤٨- سلام كردن مستحب است و خيلى سفارش شده است كه سواره به پياده و ايستاده به نشسته و كوچك‌تر به بزرگ‌تر سلام كند.

مسأله ١١٤٩- اگر دو نفر با هم به يكديگر سلام كنند، بر هر يك واجب است جواب سلام ديگرى را بدهد.

مسأله ١١٥٠- در غير نماز، مستحب است جواب سلام را بهتر از سلام بگويد، مثلًا اگر كسى گفت: «سَلامٌ عَليكُم» در جواب بگويد: «سَلامٌ عَليكُم وَرَحْمَةُ اللَّه».

هفتم از مبطلات: نماز خنده با صدا و عمدى است و چنانچه سهواً با صدا بخندد يا لبخند بزند نمازش باطل نمى‌شود.

مسأله ١١٥١- اگر براى جلوگيرى از صداى خنده حالش تغيير كند، مثلًا رنگش سرخ شود، چنانچه از صورت نمازگزار بيرون رود، بايد نمازش را دوباره بخواند.

هشتم از مبطلات نماز: آن است كه براى كار دنيا عمداً با صدا گريه كند، ولى اگر براى كار دنيا بى‌صدا گريه كند اشكال ندارد و اگر از ترس خدا يا براى آخرت گريه كند، آهسته باشد يا بلند، اشكال ندارد، بلكه از بهترين اعمال است.

نهم از مبطلات نماز: كارى است كه صورت نماز را به‌هم بزند مثل دست زدن و به هوا پريدن و مانند اينها، كم باشد يا زياد، عمداً باشد يا از روى فراموشى. ولى كارى كه‌