موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٧٨ - قرائت

مسأله ٩٩٤- زن مى‌تواند «حمد» و سوره نماز صبح و مغرب و عشا را بلند يا آهسته بخواند، ولى اگر نامحرم صدايش را بشنود بنابر احتياط واجب بايد آهسته بخواند.

مسأله ٩٩٥- اگر در جايى كه بايد نماز را بلند خواند عمداً آهسته بخواند، يا در جايى كه بايد آهسته خواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد صحيح است و اگر در بين خواندن «حمد» و سوره هم بفهمد اشتباه كرده، لازم نيست مقدارى را كه خوانده دوباره بخواند.

مسأله ٩٩٦- اگر كسى در خواندن «حمد» و سوره بيشتر از معمول صدايش را بلند كند، مثل آن كه آنها را با فرياد بخواند، نمازش باطل است.

مسأله ٩٩٧- انسان بايد نماز را ياد بگيرد كه غلط نخواند و كسى كه به هيچ قسم نمى‌تواند صحيح آن را ياد بگيرد، بايد هر طور كه مى‌تواند بخواند و احتياط مستحب آن است كه نماز را به جماعت به‌جا آورد.

مسأله ٩٩٨- كسى كه «حمد» و سوره و چيزهاى ديگر نماز را بخوبى نمى‌داند و مى‌تواند ياد بگيرد، چنانچه وقت نماز وسعت دارد، بايد ياد بگيرد و اگر وقت تنگ است، بنابر احتياط واجب در صورتى كه ممكن باشد، بايد نمازش را به جماعت بخواند.

مسأله ٩٩٩- احتياط واجب آن است كه براى ياد دادن واجبات نماز مزد نگيرند ولى براى مستحبات آن اشكال ندارد.

مسأله ١٠٠٠- اگر يكى از كلمات «حمد» يا سوره را نداند، يا عمداً آن را نگويد يا به جاى حرفى حرف ديگر بگويد، مثلًا به جاى (ض) (ظ) بگويد يا جايى كه بايد بدون زير و زبر خوانده شود، زير و زبر بدهد، يا تشديد را نگويد نماز او باطل است.

مسأله ١٠٠١- اگر انسان كلمه‌اى را صحيح بداند و در نماز همان طور بخواند و بعد بفهمد غلط خوانده لازم نيست دوباره نماز را بخواند و يا اگر وقت گذشته قضا نمايد.