موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣١٨ - مصرف خمس

او اجازه مى‌دهد برسانند. ولى اگر انسان بخواهد سهم امام را به مجتهدى كه از او تقليد نمى‌كند بدهد، در صورتى به او اذن داده مى‌شود كه بداند آن مجتهد و مجتهدى كه از او تقليد مى‌كند، سهم امام را به يك طور مصرف مى‌كنند.

مسأله ١٨٣٥- سيد يتيمى كه به او خمس مى‌دهند، بايد فقير باشد ولى به سيدى كه در سفر درمانده شده، اگر در وطنش فقير هم نباشد مى‌شود خمس داد.

مسأله ١٨٣٦- به سيدى كه در سفر درمانده شده، اگر سفر او سفر معصيت باشد، نبايد خمس بدهند.

مسأله ١٨٣٧- به سيدى كه عادل نيست مى‌شود خمس داد ولى به سيدى كه دوازده امامى نيست، نبايد خمس بدهند.

مسأله ١٨٣٨- به سيدى كه معصيت‌كار است، اگر خمس دادن كمك به معصيت او باشد، نمى‌شود خمس داد و به سيدى هم كه آشكارا معصيت مى‌كند، اگرچه دادن خمس كمك به معصيت او نباشد، بنابر احتياط واجب نبايد خمس بدهند.

مسأله ١٨٣٩- اگر كسى بگويد سيدم نمى‌شود به او خمس داد مگر آن كه دو نفر عادل، سيد بودن او را تصديق كنند يا در بين مردم به طورى معروف باشد كه انسان يقين يا اطمينان پيدا كند كه سيد است.

مسأله ١٨٤٠- به كسى كه در شهر خودش مشهور باشد سيد است، اگرچه انسان به سيد بودن او يقين نداشته باشد مى‌شود خمس داد.

مسأله ١٨٤١- كسى كه زنش سيده است بنابر احتياط واجب نبايد به او خمس بدهد كه به مصرف مخارج خودش برساند، ولى اگر مخارج ديگرى دارد كه به آن محتاج است و بر شوهرش واجب نيست، جايز است شوهر از بابت خمس به زن بدهد كه به مصرف آن مخارج برساند.

مسأله ١٨٤٢- اگر مخارج سيدى كه زوجه انسان نيست بر انسان واجب باشد بنابر