لَمْ تَكُنْ بَيْعَتُكُمْ إِيَّايَ فَلْتَةً [١] وَ لَيْسَ أَمْرِي وَ أَمْرُكُمْ وَاحِداً. إِنِّي أُرِيدُكُمْ لِلَّهِ وَ أَنْتُمْ تُرِيدُونَنِي لِأَنْفُسِكُمْ. أَيُّهَا النَّاسُ أَعِينُونِي عَلَى أَنْفُسِكُمْ، وَ ايْمُ اللَّهِ لَاءَنْصِفَنَّ الْمَظْلُومَ مِنْ ظَالِمِهِ وَلَأَقُودَنَّ الظَّالِمَ بِخِزَامَتِهِ حَتَّى أُورِدَهُ مَنْهَلَ الْحَقِّ وَ إِنْ كَانَ كَارِهاً. [٢]

بيعت شما با من بى‌انديشه و تدبير نبود و كار من و كار شما يكسان نيست من شما را براى خدا مى‌خواهم و شما مرا براى نفس خود مى‌خواهيد. اى مردم! از راه مخالفت با هوا و هوس خود، مرا يارى كنيد و خدا گواه است كه حق ستمديده را از ستمگر خواهم گرفت و ستمگر را مهار خواهم كرد تا او را به آبشخور حق بكشانم اگرچه خوش نداشته باشد.

و در جاى ديگر فرمود:

اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنِ الَّذِي كَانَ مِنَّا مُنَافَسَةً فِي سُلْطَانٍ، وَ لَا الْتِمَاسَ شَيْ‌ءٍ مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ، وَ لَكِنْ لِنَرِدَ الْمَعَالِمَ مِنْ دِينِكَ، وَ نُظْهِرَ الْإِصْلاحَ فِي بِلادِكَ، فَيَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِكَ، وَ تُقَامَ الْمُعَطَّلَةُ مِنْ حُدُودِكَ. [٣]

[١]. از آنجا كه «فلته» به معناى كارى است كه بى‌مطالعه و ناگهانى و بدون استحكام صورت مى‌گيرد، امام عليه السلام مى‌خواهد اوّلًاّ: روشن سازد كه بيعت با او كاملًا حساب شده و پس از مشورت مردم و سران قوم با يكديگر انجام گرفت. ثانياً: تعريضى به بيعت با «ابوبكر» است كه در يك محيط كاملًا بسته، با موافقت گروهى از هم‌فكرانِ او صورت گرفت. عمر «خليفه دوّم» كه خود از صحنه پردازانِ اصلى سقيفه بود، در سخن معروفش گفت: «انَّ بيعَةَ أَبي‌بَكرٍ كانَتْ فَلتَةً وَقَى اللَّهُ شَرَّهَا؛ بيعت با ابوبكر بى‌مطالعه بود، خداوند مسلمانان را از پيامدهاى ناخوشايند آن نگهداشت». و در بعضى نقل‌ها به دنبال آمده است: «فَمَنْ عَادَ الَى‌ مِثْلِهَا فَاقْتُلُوهُ؛ هر كس به سراغ مثل آن برود، او را بكشيد»، (صحيح بخارى، ج ٦، ص ٢٥٠٥).

[٢]. نهج البلاغه، خطبه ١٣٦.

[٣]. همان، خطبه ١٣١.