پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٩٤ - نگاهى گذرا به روايات

حاصل پيش گفته‌ها اين‌كه، آيه «اولوا الامر» به تنهايى، خود دليل آن است كه «صاحبان امر» به لحاظ روحى و در حوزه انديشه و عمل، جز دريافت وحى از جانب خداوند، در مرتبه پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله هستند. و به دلالتِ اين آيه، مانند پيامبر، بى‌هيچ قيد و شرطى، مطاع‌اند. و رواياتى كه در ذيل اين آيه بررسى شد، به ويژه حديثِ «ثقلين»، كه در تواتر آن ترديدى نيست، مضمون و پيام آيه را تأكيد و تأييد مى‌كنند.

بر اين اساس، منزلتِ امامت، همان طور كه باورِ شيعيان است امرى الهى است و هيچ شخص و گروهى از مسلمانان، داراى هر موقعيت و جايگاهى كه باشند، در گزينش آن نقشى؛ بلكه حقّى ندارند. و اولوا الامر، با اين كه به استناد حديث ثقلين مرجعيت علمى و فكرى دارند و شارحان و مفسران قرآن و سنّت نبوى و معلمانِ حلال و حرام خدا هستند، از سوى خداوند تكليف يافته‌اند كه دامنه حكومت نبوى را گسترش دهند و جامعه دينى را از كج‌روى‌ها در علم و عمل، بازدارند.

امام حسين عليه السلام در پاسخ بزرگان كوفه كه ايشان را براى تأسيس حكومت اسلامى و نجات جامعه از سلطنتِ آل ابوسفيان فراخوانده بودند، نوشت:

فَلَعَمْرِي مَا الإمامُ الَّا الْحاكِمُ بِالْكِتابِ، القائِمُ بِالْقِسْطِ، الدَّائِنُ بِدِينِ الحَقَّ، الْحابِسُ نَفْسَهُ عَلى‌ ذَاتِ اللَّهِ. [١]

به جانِ خودم سوگند، پيشوا و امام كسى است كه به قرآن داورى كند و عدالت را در كشور بگستراند و مؤمن به دين حق، و خود را پاى‌بند فرمان خدا قرار دهد.

على عليه السلام فرمود:

[١]. ارشاد مفيد، ج ٢، ص ٣٩.