پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٩ - ضرورت وجود امام در هر عصر و روزگار

نكنند، تا به اختلاف و انحراف دل‌ها دچار گردند، چنان كه خداوند از آن خبر داده و فرموده است:

«هُوَ الَّذِى أَنزَلَ عَلَيْكَ الْكِتبَ مِنْهُ ءَايتٌ مُّحْكَمتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتبِ وَأُخَرُ مُتَشبِهتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشبَهَ مِنْهُ ابْتِغَآءَ الْفِتْنَةِ وَابْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِ‌ ى‌ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ‌و إِلَّا اللَّهُ وَالرَّ سِخُونَ فِى الْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِ‌ى كُلٌّ مّنْ عِندِ رَبّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُوْلُواْ الْأَلْببِ». [١]

اوست [آن خداى‌] كه [اين‌] كتاب را بر تو فرو فرستاد. برخى از آن، آيه‌هاى «محكم» (استوار/ يك رويه) اند- آيات روشنى كه معناى آنها آشكار است و در آنها احتمال وجوهِ مختلف نمى‌رود و منسوخ نمى‌گردد- كه آنها بنياد و اصل اين كتاب‌اند؛ و برخى ديگر متشابه (/ چند رويه) اند؛- آياتى كه در معنى و مراد آنها در آغاز، احتمال وجوهِ مختلف مى‌رود. امّا آنهايى كه در كژى- انحراف از راه درست- قرار دارند، از سرِ آشوب و تأويل‌جويى، از آيات متشابه آن، پيروى مى‌كنند در حالى كه تأويل آن را جز خدا نمى‌داند. و استواران در دانش، مى‌گويند: ما بدان ايمان داريم، تمام آن از نزد پروردگار ماست و جز خردمندان، كسى ياد نكند و پند نگيرد.

بر اين اساس، رسول و امام و كتاب، همگى، حجّت خدا بر امّت‌اند، تا هر كس كه نابود شود از روى برهان باشد و هر كس كه زنده [نيز] ماند با برهان، و بى‌گمان خداوند شنوايى داناست:

[١]. آل‌عمران، آيه ٧.