پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٧٢ - آيا قيام حسين عليه السلام دفاع شخصى بود؟

اين هنگام هرگز طالب كشته شدن نبود. و در درجه سوّم يعنى پس از آن كه عُمّال حكومت يزيدى صلح را نپذيرفتند و امام يقين كرد كه اگر تسليم شود او را مثل مسلم بن عقيل ذليلانه خواهند كشت، پس از تهاجم دشمن به حكم ضرورت به دفاع پرداخت و در راه دفاع افتخارآميز شهيد شد. و اين سخن امام كه «انّي لا ارَى المَوْتَ إلّا سَعَادَةً؛ من مرگ را جز سعادت نمى‌بينم»، مربوط به اين زمان است. از آن چه گفتيم معلوم شد كه پيروزى نظامى براى امام مطلوب درجه ١ و صلح شرافتمندانه مطلوب درجه ٢ و شهادت مطلوب درجه ٣ بوده است. اين مطلوب‌هاى سه‌گانه، همه، در طول يكديگر است. با اين تفاوت كه آن حضرت اوّل براى پيروزى نظامى، و بعداً براى صلح فعاليت كرد. ولى براى كشته شدن هيچ گونه فعاليتى نكرد؛ بلكه اين عُمّال حكومت ضد اسلام بودند كه فرزند پيغمبر را كشتند و چنين خسارت بزرگى را بر جهان اسلام وارد ساختند». [١]

نتيجه نظريّه مؤلّف در تبيين هدف‌هاى امام حسين عليه السلام اين است كه امام حسين عليه السلام براى تشكيل حكومت اسلامى بپاخاست. و امّا با اين كه در آغاز از پشتوانه نيرومندى برخوردار بود، سرانجام با شكست مواجه شد و همه اميدها به ياس انجاميد، و گفت و گوهاى امام عليه السلام با عمر سعد، در شب عاشورا كه به مكّه يا مدينه برگردد يا تسليم بى قيد و شرط يزيد شود تا او چه مصلحت بيند يا به يكى از مرزهاى كشور اسلامى تبعيد شود- نيز، به جايى نرسيد؛ با اين كه «عمر سعد» آن را مفيد دانسته بود و عبيداللَّه زياد نيز، با آن موافق بود.

[١]. شهيد جاويد، ٢١٥.