پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١١٧ - فصل سوّم امامت ابراهيم عليه السلام

اتمام: اتمَّ اتْمَاماً: آن را تمام كرد و به كمال رساند، آن را انجام داد و به پايان رساند. اتَمَّ الْقَمَرُ: ماه، بدرِ كامل شد.

اين آيه اشارتى است، به اجمال، به جايگاه رفيع امامت در قرآن كريم. و بيانگر آن است كه خداوند ابراهيم عليه السلام را، در عرصه‌هاى مَهيب و مرد افكن، آزمايش كرد، و او از همه اين عرصه‌ها با سربلندى و پيروزمندى بدر آمد، و شايستگى و استعداد پذيرش اين منزلت را، از خود بروز داد و از سوى خداوند به امامت برگزيده شد: «وَ إِذِ ابْتَلَى‌ إِبْرَ هِيمَ رَبُّهُ‌ و بِكَلِمتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنّى جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ...».

و امّا امورى كه خداوند ابراهيم را بدان‌ها آزمود، عبارتند از:

١- ايمان و توكل و اعتمادِ ابراهيم به قدرت بى‌پايان خداوند در ابلاغ پيام توحيد و توجه دادن مردم به مبدأ يگانه يكتاى آفرينش، و ايستادگى در برابر همه مظاهر شرك و كفر و پرستش‌هاى ناروا.

٢- دانش وسيع، همراه با منطق نيرومند و حجت قوى و شهامت و شجاعت او در رويارويى با نمرود، كه موجب درماندگى و حيرت آن پادشاه پر غرور گرديد.

٣- عشق و محبّت خالص ابراهيم به خداوند و چشم پوشى او از وابستگى‌هاى قومى و قبيله‌اى و ايستادگى در دعوت خويش و رو دَر رو شدنش با پدر خوانده خود و تخطئه باورهاى ناصحيح و آميخته به اوهام و خرافات او.

٤- شكيبايى و صبر ورزى و مقاومت كم نظير او در اين دعوت.