پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٧ - حديث ثقلين

سِواهُمْ»؛ [١] و آنان را از اختلاف و درگيرى و دوگانگى در عمل بازداشت و فرمود:

عَلَيكُم بِالَّذي امَرَكُم بِهِ، فَانِّي حَرِيصٌ عَلى رُشْدِكُم، انَّ الاخْتِلافَ وَالتَّنازُعَ وَالتَثبِيطَ مِنْ امْرِ الْعَجْزِ وَالضَّعْفِ، وَهُوَ مِمَّا لايُحِبُّهُ اللَّهُ وَلايُعْطِي عَلَيهِ النَّصْرَ وَالظَّفَرَ. [٢]

خداى را بدان چه فرمان داده است، اطاعت كنيد كه سخت شيفته رشد و تعالى شمايم؛ چرا كه نزاع و درگيرى و اين كه، هر گروهى از شما، ديگرى را حذف و طرد كند، از نشانه‌هاى سستى و ناتوانى و درماندگى و شيوه‌اى است ناپسند، كه خداى بزرگ آن را دوست نمى‌دارد و در نهايت، پيروزى و اعتلا و بالندگى را نيز به دنبال نمى‌آورد و موجب تباهى و شكست شماست.

بدين روى، مى‌بينيم بيش‌ترين و هشداردهنده‌ترين انذارش، برحذر داشتن مسلمانان از آن چه كه مايه پراكندگى و گسست پيوندهاى اجتماعى آنان است. و اين سفارش اكيدى است، كه در جاى جاى آموزه‌هاى اسلام مورد توجه قرار گرفته و فرجامِ شوم تفرقه، يادآورى شده است. على عليه السلام فرمود:

الزِموُا السَّوادَ الأعْظَم؛ فَانَّ يَدَ اللَّهِ عَلَى الجَمَاعَةِ. وَايَّاكُم وَالفُرقَةَ؛ فَانَّ الشَّاذَّ مِنَ النَّاسِ لِلشَّيطَانِ، كَمَا انَّ الشَّاذَّ مِنَ الغَنَمِ لِلذِّئبِ. [٣]

با اكثريت مردم (سواد اعظم) همداستان شويد كه دست خدا بر

[١]. امالى مفيد، ص ١٨٧.

[٢]. بحار الانوار، ج ٢٠، ص ١٢٦.

[٣]. نهج البلاغه، خطبه ١٢٧.