پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣١ - ضرورت وجود امام در هر عصر و روزگار

و خيرات بر بندگان به اندازه ظرفيت و قابليّت آن‌ها افاضه مى‌شود. افزون بر اين، خيرات و حكمت‌هايى در غيبت نهفته است- مانند افزوده شدن پاداش اعمال صالح مؤمنان در زمان غيبت، كه به وجود امام اعتقاد دارند، كه زيان از دست رفتن حدود و نظير آن‌ها را جبران مى‌نمايد. [١]

اماميان اين باورِ متين را، با اين مقدّمات بديهى، بدين گونه تقرير مى‌كنند:

١- اسلام، زمان شمول و جهانى و خاتم اديان الهى، و پيامبر، خاتمِ پيامبران است.

٢- پيامبر صلى الله عليه و آله در دوره بعثت، افزون بر دريافت وحى، مسئوليت‌هاى گوناگون دارد كه برجسته‌ترين و مهم‌ترين آن‌ها، به تصريح قرآن، ابلاغ آموزه‌هاى دين و تفسير و تبيين آن‌هاست:

«وَ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ الذّكْرَ لِتُبَيّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ». [٢]

و بر تو قرآن را فرو فرستاديم تا بر مردم آن چه براى آنان فرو فرستاده شده است، روشن گردانى و باشد تا بينديشند.

٣- فرصت محدود ٢٣ ساله رسالت، با آن همه تهديدها و جنگ و درگيرى‌ها و مقاومتِ سرسختانه مكّيان و توطئه‌هاى منافقان، مجال تبيين همه آموزه‌هاى رسالت و تعليم آن‌ها را نداشت.

٤- مردمى كه پيامبر با آنان سر و كار داشت، به تازگى از چنگ فرهنگِ جاهليت رها شده بودند و هنوز رسوبات آن در ذهن و جان‌شان باقى بود و از

[١]. علم اليقين في اصول الدّين، ج ١، ص ٥٠١؛ و ترجمه آن، ج ١، ص ٤٧٣.

[٢]. نحل، آيه ٤٤.