پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨٥ - چرا بايد در شگفت بود؟

مكانتى برخوردار بود، گويد: به امام رضا عليه السلام عرض كردم براى من و خاندانم در پيشگاه خداوند دعا كنيد، فرمود:

اوَ لَسْتُ افْعَلُ؟ وَاللَّهِ إنَّ اعْمالَكُمْ لَتُعْرَضُ عَلَىَّ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ. [١] آيا [مى‌پندارى‌] دعا نمى‌كنم، به خدا سوگند، كردار شما، هر روز و شب، به من عرضه مى‌شود.

عبداللَّه بن زيات گويد: من اين سخن امام عليه السلام را بسيار بزرگ شمردم، فرمود:

اما تَقْرَأ كِتابَ اللَّه عزَّ وَجَلَّ: «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ‌ و وَ الْمُؤْمِنُونَ»؟ [٢] قالَ هُوَ واللَّهِ عَليُّ بنُ ابِي طالبٍ عليه السلام. [٣] آيا كتاب خداى عزيز و جليل را نمى‌خوانى؟: «و بگو: كار كنيد، كه خدا و پيامبرِ او و مؤمنان- گواهانِ اعمال- كردار شما را خواهند ديد» فرمود: به خدا سوگند، آن مؤمن على بن ابى طالب عليه السلام است. [٤]

[١]. اصول كافى، ج ١، ص ٢١٩.

[٢]. توبه، آيه ١٠٥.

[٣]. اصول كافى، ج ١، ص ٢٢٠.

[٤]. مراء از «مؤمنون» در آيه، انسان‌هاى ويژه‌اى هستند كه پيش از رسيدن رستاخيز از نهانِ اعمالِ آدميان- چه مؤمن، چه كافر، چه منافق- آگاهند. آن‌هايى هستند كه فرمود: «وَكَذَ لِكَ جَعَلْنكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا»؛ و اين چنين شما را امّتى ميانه- معتدل، راست، بهين، برگزيده- ساختيم تا بر مردمان گواه باشيد و پيامبر بر شما گواه باشد» (بقره، آيه ١٤٣)، و در روايات شيعه از اهل سنّت آمده است كه مراد از مؤمنون در آيه فوق امامان معصومند كه گواه بر اعمال آدميان‌اند كه سرآمد آن‌ها على عليه السلام است. به تفسير الميزان، ذيل همين آيه رجوع شود.