پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٢٤ - درخواست هاى ابراهيم

بپذير، بى‌گمان تويى كه توبه‌پذير مهربانى» و چون خداوند دعاى ابراهيم و اسماعيل را اجابت كرد و از ميان ذريّه آن دو، امتى فرمانبردار، برآورد و در ميان امت فرمانبردار، پيامبرى از خودشان بر انگيخت، كه آيه‌هاى خدا را براى آن‌ها بخواند و آن را پاكيزگى ببخشد و به آنان كتاب و فرزانگى بياموزد، از پى خواسته نخست، خواسته دوّمش را مطرح كرد و از خداوند خواست كه آن‌ها را از شرك ورزى و پرستشِ بت‌ها، پاك نِگه دارد تا امر (امامت) به درستى سامان يابد و (مردم) جز آنان را پيروى نكنند.

براى همين بود كه گفت: مرا و فرزندانم را از پرستيدنِ بت‌ها، دور بدار. پروردگارا به درستى آنان (/ بتان) بسيارى از مردم را گمراه كرده‌اند، پس هر كه از من پيروى كند، از من است و هر كه با من سركشى وَرْزَد، بى‌گمان تو آمرزنده‌اى بخشاينده‌اى، پس اين آيه دليل آن است كه امامان و امت فرمانبردارى كه محمد صلى الله عليه و آله در ميان آن‌ها برانگيخته شده است، جز از ذريّه ابراهيم نيستند؛ چرا كه فرمود:

«مرا و فرزندانم را از پرستيدنِ بت‌ها، دور بدار».

در حقيقت حضرت ابراهيم و فرزندش اسماعيل با تعبير «وَ مِنْ ذُرّيَّتِنَا امَّةً مُسْلِمَةً»، از خداى تعالى دو چيز را در خواست كرده‌اند:

يك، بر انگيخته شدن پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله.

دو، نماياندن و بر آوردنِ گروهى ممتاز از دودمان هاشم، تا پس از پيامبر بر اساس تعليم او هدايت مردم را بر عهده بگيرند.

بر اين اساس، همچنان، كه پيامبرىِ پيامبر صلى الله عليه و آله، امرى ريشه‌دار و اصيل و از پىِ پيامبرى ابراهيم و اسماعيل است، امامت امامان معصوم كه از دودمان هاشم‌اند