معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧١ - ٧- زندگىهاى توخالى و درد آلود
ما به صورت يك ذره غبار در مىآيد كه به زحمت با ذره بين قابل رؤيت است! و البته وزن اين يك ذره غبار مثل همان ٧٢ كيلوگرم است.
و به اين حساب اگر دستگاه پرس با عظمتى به بزرگى كره زمين باشد و اين كره خاكى را در درون آن به اصطلاح «پرس اتمى» كنيم، تمام اين اراضى پهناور كاخها و گنجها و مزارع آباد و باغهاى سرسبز و معادن و منابع زيرزمينى و روى زمينى و بالاخره همه كره زمين، به صورت كره كوچكى در مىآيد كه باور كردنش مشكل است.
مثل اينكه همه چيزهايى كه به جهان ماده پيوستگى دارد همين حال «اتم» را دارند، از دور خيلى با شكوه و پر جلوه است اما به هنگام نزديكى چنان تو خالى به نظر مىرسد كه در دالان بى انتهايش جز صداى خشك انعكاس گامهاى ما كه به سوى هدف بيهوده و نامعلومى پيش مىرود چيزى شنيده نمىشود.
ما هر قدر بدبين باشيم باز نمىتوانيم گفتار اين همه بزرگان دنيا كه به هنگام نيل به معشوقها و هدفهاى مادى خود، از عدم احساس خوشبختى، زبان به گله و شكايت گشودهاند