معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٧

ادامه مى‌يابد؟ با اينكه ما به روشنى مى‌بينيم كه حداكثر تا سن ٤٠ سالگى تكامل جسمى انسان پايان مى‌پذيرد و عقب گرد آغاز مى‌گردد و در آستانه مرگ به حد صفر مى‌رسدو همه چيز پايان مى‌پذيرد.

ولى بايد فراموش نكرد كه اگر ما مردن را پايان زندگى و بعد از آن را تاريكى عدم و نيستى بدانيم البته در اينجا يك حركت ضد تكاملى صورت گرفته است (با اينكه تازه اين حساب از نظر فردى صحيح است ولى از نظر كلى، نوع انسان به سير تكاملى خود ادامه مى‌دهد و انسان‌ها هر چه كم اثر باشند آثارشان مى‌ماند و جامعه بشريت على رغم از بين رفتن افراد، در مسير خود همچنان پيش مى‌رود و توقف و عقب گردى براى او نيست).

ولى هنگامى كه مرگ در نظر ما يك نوع تولد ثانوى (همچون تولد از تخم وانسان از رحم مادر) و انتقال از يك محيط محدود به محيطى كه به مراتب از آن وسيع‌تر است بدانيم‌