روى هم فشار دهند، و با نگاه چشمانشان به در اتاق من، به دوست سابق خود كه تازه به نوايى رسيده و همه چيز را فراموش كرده فحش و ناسزا گويند، آخر مگر من از آهن و پولادم؟ آنها هر طور مى‌خواهند قضاوت كنند.

لحظه‌اى سكوت، سكوتى زودگذر فضاى اتاق را فرا مى‌گيرد، در وسط دود سيگارهايى كه به خيال تخفيف خستگى پى در پى دود مى‌كنم خيره مى‌شوم و خاطرات گذشته را به ياد مى‌آورم ...

***

آه چه روزهاى خوشى داشتم و قدر آن را ندانستم، دوران شيرين دانشگاه و دوران دل‌انگيزتر پيش از آن.

اگر هيچ چيز نداشتم ولى يك چيز داشتم آرامش آرامش! ...

نه اين همه افراد پرتوقع سمج دورم ريخته بودند و نه اين همه مراجعان كه راستى انسان نمى‌داند كدامشان راست مى‌گويند كدام دروغ؟

اين مردم مثل اينكه آدم را خريده‌اند، مثل اينكه خيال‌