معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨١ - ٧- زندگىهاى توخالى و درد آلود

است و همه روز سمينار، همه روز زهر مار!

امروز فلان هيئت عالى رتبه نظامى، فردا فلان هيئت سياسى، پس فردا فلان اكيپ اقتصادى، به محيط ما مى‌آيند ميهمانند و بايد با لباس رسمى و تشريفات خشكى كه از بس آن را تكرار كرده‌ام تهوع به من دست مى‌دهد، به استقبال آنها بشتابم.

راستى خسته شده‌ام، به ستوه آمده‌ام!

قلبم درد مى‌كند سر معده‌ام مى‌سوزد، زخم معده و اثنى عشر مرا رنج مى‌دهد.

امروز دكتر مى‌گفت «اوره» خونم بالا رفته، احتمال بيمارى قند هم مى‌داد، اعصابى برايم نمانده، چقدر قرص و كپسول بخورم؟ كنار بستر استراحت من يك ميز پر از دارو است مثل يك داروخانه، مى‌گويند تمام اينها از كار زياد و خسته كننده است.

راستى اين زندگى چقدر تو خالى است هر چه جلوتر مى‌روم تو خالى بودن آن را بيشتر احساس مى‌كنم.