معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - ٦- رابطه (آرامش) و (جهان بينى)

چرا بعضى در زندان، در هنگام مرگ و حتى در برابر چوبه دار و تيغه گيوتين، آرامش خود را حفظ مى‌كنند، در حالى كه بعضى ديگر در قصرهاى مجلل و با داشتن همه گونه وسائل ظاهرى، ناراحت و پريشان به نظر مى‌رسند؟!

چرا بعضى در برابر ناملايمات كوچك، فوراً دست به سوى وسائل انتحار مى‌برند، ولى بعضى ديگر همچون كوه، در برابر سخت‌ترين حوادث زندگى ايستادگى به خرج مى‌دهند؟

چرا بعضى حتى با داشتن اعضاى ناقص، يا محروميت‌هاى جانكاه ديگر، با نشاطند، ولى بعضى با نداشتن هيچ يك از اين‌ها و ظاهراً بدون هيچ دليل، در رنج و عذابند؟