رئيس جمهور امريكا (نيكسون) در نخستين نطق خود پس از اداى سوگند بعنوان سى و هفتمين رئيس جمهور آن كشور، كه طبعاً بايد دست روى نقاط حساسى بگذارد كه مورد توجه ملت صنعتى پر پولى مانند آمريكا گردد به اين حقيقت تلخ اعتراف كرده و گفت:

«ما گرداگرد خويش زندگانيهاى تو خالى مى‌بينيم، در آرزوى ارضا شدن هستيم» «ولى ارضا نميشويم».

اين زندگانيهاى تو خالى كه نيكسون بآن اشاره ميكند چيزى جز زندگانى منهاى «آرامش» نيست، چون آرامش در آن نيست هيچ در آن نيست و تو خالى است، اگر چه ظاهراً همه وسائل زندگى در آن محيط هست و همه دنيا خراب شده تا آنجا آباد گردد.

شايد بهترين تعبير در ترسيم وضع دردناك ناآرامى روح بشر در عصر ما همان است كه «پولانسكى» گفت:

او كه از چهره‌هاى مشهور هاليوود (شهرى كه باصطلاح مى‌خواهد براى دنيا شادى و سرگرمى بيافريند!) هست پس از بيدار شدن موقت از نشئه‌هاى «زندگى سينمائى» بر اثر