معماى هستى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٢

كمتر كسى است كه اين سؤال را از خود يا از ديگران نكند: ما براى چه به وجود آمده‌ايم؟

خداوند بزرگ چه چيز كم داشت كه ما را آفريد؟!.

اگر آفرينش ما نبود، كجاى عالم خراب مى‌شد آسمان به زمين مى‌آمد؟

كهكشانها به هم مى‌ريختند؟ ثوابت و سيارات متلاشى مى‌شدند؟! ظاهراً آب هم از آب تكان نمى‌خورد مگر بسيارى از كرات فاقد سكنه نيستند؟ آنها چه عيبى دارند؟

يك مشت ماجراجو و پرمدعاى پر توقع كمتر، يك مشت علف هرزه‌هاى بدبوى بيهوده كمتر! ... راستى چه مى‌شد اگر ما نبوديم؟

وانگهى اگر منظور خداوند بزرگ اين بوده كه نيازى از خود را برطرف كند، مثلًا ما او را ستايش و پرستش كنيم و