ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩٨ - مقصود

بيان آيه ٩٧- ٩٨

قرائت‌

فمستقر: ابن كثير و ابو عمرو و يعقوب و زيد بكسر قاف و ديگران به فتح قاف خوانده‌اند.

ابو على گويد: هر گاه بكسر قاف بخوانيم، بمعناى «قار» است و در اينصورت بايد «منكم» در تقدير باشد. يعنى «فمنكم مستقر فى الارحام» و اگر بفتح قاف بخوانيم، اسم مفعول نيست، بلكه اسم مكان است و در اين صورت بايد «لكم» در تقدير باشد. كلمه «مستودع» ممكن است اسم مفعول و به معناى كسى كه بوديعت گذارده شده، باشد و ممكن است اسم مكان باشد. آنان كه «مستقر» را بكسر قاف خوانده‌اند «مستودع» را اسم مفعول دانسته‌اند و آنان كه «مستقر» را بفتح قاف خوانده‌اند «مستودع» را اسم مكان گرفته‌اند.

مقصود

اكنون خداوند متعال مطلبى را بيان مى‌كند كه دنباله مطالب پيش است و دليل توحيد و قدرت خداوند ميباشد. مى‌فرمايد:

(وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِها فِي ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ): خداوند كسى است كه براى منافع شما ستارگان را آفريد تا از نور و طلوع و جايگاه آنها در تاريكيهاى صحرا و دريا استفاده كنيد و راه خود را بجوييد، زيرا برخى از ستارگان در جلو انسان و برخى در پشت سر و برخى در سمت راست و برخى در سمت چپ قرار دارند و در مسافرتها و شهرها و يافتن قبله و تشخيص اوقات شب و پيدا كردن راه‌ها در صحراها و درياها، براى مردم راهنما هستند. بلخى گويد: جمله‌(لِتَهْتَدُوا بِها) دلالت ندارد بر اينكه ستارگان فقط بخاطر راهنمايى مردم آفريده شده‌اند. بلكه‌