(وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ رِباً لِيَرْبُوَا فِي أَمْوالِ النَّاسِ فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّهِ‌): و آنچه را كه عطا كنيد از ربا (هديه‌ها)- و بدوستان خود چيزى هديه ميدهيد- بمنظور آنكه بهره بيشترى در اموال مردم برده و دوستانتان هديه بهترى در پاسخگويى بشما بپردازند، پس آنان بهره‌اى نزد پروردگار در اين عمل ندارند چون اين هدايا در راه خدا نبوده است.

گفته شده در معنى «ربا» مذكور در آيه دو قول است:

الف: بنا بقول «ابن عباس و «طاوس» و طبق روايتى كه از امام باقر (ع) نقل شده مقصود بهره‌هاى حلال و هدايايى است كه برده و در مقابل بيش از آن پاسخ گرفته پس اين سود نه داراى ثواب و نه گناه بوده است.

ب: «حسن و جبائى» گفته‌اند مقصود ربايى است كه در اسلام حرام بوده و بنا بر اين مثل آيه شريفه‌(يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ) ميباشد ربا را خداوند بى‌بهره نموده و بر صدقات ميافزايد.

(وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ زَكاةٍ): و آنچه را كه بعنوان زكاة و حق فقراء باهلش از فقيران داديد.

(تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ‌): كه قصد داريد ثواب پروردگار و رضاى او را پس توقع پاسخ گويى و مكافات از گيرندگان نداريد.

(فَأُولئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ‌): پس اين گروه فزونى گيرندگان در ثوابند كه خداوند پاداش آنان را زياد خواهد نمود. و بعضى گفته‌اند كه يعنى اين گروه در كارهاى پسنديده مقدم بوده بسيار انجام ميدهند. و بعضى ديگر گويند مقصود اينست كه اين گروه با دادن زكاة در دنيا بر اموال و در آخرت بر ثوابهاى خود اضافه ميكنند و بر همين‌