نموده و در آن تفكر ميكنند و معانى او را در آئينه جان‌ها نقش مينمايند. و بعضى گويند از امام باقر (ع) و امام صادق (ع) روايت شده است كه مراد ائمه از آل محمد : ميباشد. «ضحاك» گويد كه مقصود شخص پيامبر است كه امى بوده و قبل از بعثت خواندن و نوشتن را نميدانست و «سينه‌هاى علماء» هم همان سينه‌هاى دانايان اهل كتاب (يهود و نصارى) است كه پيامبر ٦ را با همين صفت در كتابهاى آسمانى شناخته بودند اما «قتاده» ميگويد كه مراد همان قرآن و حفظ او در سينه‌هاى مؤمنين است زيرا قبل از قرآن، كتابهاى آسمانى خوانده ميشد ولى در سينه‌ها حفظ نميگرديد و تنها بديدن آيات آن قناعت ميشد مگر اندكى را حفظ مينمودند.

(وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الظَّالِمُونَ‌): و انكار نكنند بآيات ما مگر ستمگرانى كه بآيات قرآن نمى‌نگرند و با اهداف قرآن مبارزه كرده و بدين ترتيب بخويشتن ستم روا ميدارند. و گفته شده كفار مكه از قريش و يهود مراد است.

(وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ‌): و مشركين مكه گفتند چرا بر پيامبر ٦ آيتى از پروردگارش فرود نيامد و مقصودشان از آيه آن بود كه مى‌گفتند ما ايمان نميآوريم تا براى ما از زمين چشمه ظاهر كنى،- و ميگفتند بايد كوه صفا را طلا نمايى.

و بعضى گفته‌اند كه مشركين بمنظور ايجاد شبهه بين مردم ميگفتند، (محمد ص) بايد معجزه‌اى همانند موسى كه دريا را ميشكافت و عصا را اژدها مينمود، بياورد.

(قُلْ إِنَّمَا الْآياتُ عِنْدَ اللَّهِ‌): پس خداوند به پيامبر ٦ فرمود تا بآنان بگويد كه آيات و معجزات تنها در پيشگاه خداوند است و طبق مصالح و مقتضيات هر زمانى معجزه‌اى را مخصوص پيامبر آن عصر قرار ميدهد.

(وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ‌): و من تنها بيم دهنده‌اى ميباشم و آشكارا شما را از آينده خطرناك معصيتها و نافرمانى از دستورات خداوند، انذار كرده و راه حق را از باطل روشن ميسازم و براى تأييد و تثبيت گفتارم نيز معجزه‌اى كه خدا داده ظاهر ميسازم.