عذاب كند آن را كه خواهد و بيامرزد آن را كه خواهد و بسوى او باز- گردانيده ميشويد. نيستيد شما عاجز كنندگان در زمين و نه در آسمان و نيست براى شما از غير خدا هيچ ياورى و نه يارى دهنده‌اى. و آنان كه كافر شدند بآيت‌ها (و نشانه‌هاى وجود) خدا و پاداش او (در قيامت)، آنان نوميد شدند از رحمت من و آنان را عذابى دردناك است. پس نبود جواب قومش مگر آنكه گفتند بكشيدش يا بسوزانيد پس رهانيد (و نجاتش داد) او را خداوند از آتش البته در اين (قصه) آيت‌هايى است براى ملتى كه ايمان آورند. و گفت جز اين نيست، گرفتيد از غير خدا بت‌هايى را بدوستى ميان خويش در زندگانى دنيا، پس روز قيامت انكار مى‌ورزيد برخى از شما برخى را و لعنت ميكنيد بعضى شما بعضى را و جايگاهتان آتش است و نيست شما را يارى دهنده‌گان.

قرائت:

مودة بينكم: ابن كثير و اهل بصره و كسايى آن را با رفع (تاء) و اضافه مودة به «بينكم» قرائت نموده ولى حمزه و حفص بنصب «مودة» و اضافه‌اش بسوى «بينكم» قرائت كرده‌اند و ديگران «مودة» را بنصب و با تنوين و «بينكم» را منصوب خوانده‌اند مگر شمونى و برجمى كه آنان «مودة» را با تنوين و مرفوع و «بينكم» را با نصب قرائت نموده‌اند.

دليل:

ابو على گفته، كسى كه «مودة بينكم» برفع خوانده ممكن است «ما» در «انما» را اسم «ان» گرفته و ضمير مذكر بعد از اتخذتم در تقدير است تا بسوى «ما» برگردد چنان كه در آيه شريفه‌(وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَكُمْ ظِهْرِيًّا)[١] بنا بر اين تقدير كلام اينست «ان الذين اتخذتموهم اوثانا ذوو مودة بينكم»

[١]- يعنى( شعيب به قوم خود فرمود) خدا را پشت سر گذارده و چنين گرفته‌ايد- قرآن كريم سوره هود.