اينست آيت‌هاى كتاب استوار. راهنمايى و رحمتى براى نكوكاران. آنان كه بپاى ميدارند نماز را و مى‌پردازند زكاة را و ايشان بآخرت (روز قيامت) يقين دارند آنان بر راهنمايى از پروردگار خود بوده و رستگار ميباشند. و از مردم‌اند بعضى كه ميخرند كلام بيهوده را تا (گذشته از خود دگران را نيز) گمراه كنند از راه خدا بنادانى و آن را باستهزاء ميگيرد. براى ايشان عذابى خوار كننده خواهد بود.

و گاهى كه خوانده شود بر او آيات ما از روى تكبر پشت كند گويا كه آن را نشنيده، گويى در دو گوشش سنگينى بوده پس بشارتش ده بعذابى دردناك. البته آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند براى ايشان باغهاى نعمت است. هميشه در آن خواهند بود، وعده خدا راست و او غالب و درست كردار است. آفريده آسمانها را بدون ستونى كه ببيندش و افكنده در زمين لنگرهايى (كوه‌هايى) تا نبادا بلرزد بر شما و پراكنده در آن از هر نوع جنبده‌اى و فرستاديم از آسمان آب را پس رويانيديم در آن (زمين) از هر صنف گياه جفتى نيكو.

قرائت:

و رحمة: «حمزه» آن را برفع و ديگران بنصب خوانده‌اند.

و يتخذها: «اهل كوفه» بجز «ابى بكر و يعقوب» آن را بنصب (ذال) و ديگران برفع خوانده‌اند.

ليضل: در گذشته گفتيم كه «ابن كثير و ابا عمر و يعقوب» آن را با فتحه «ياء» خوانده‌اند.