(جبائى) گفته است معنى اين آيه چنين خواهد بود (و ليميزن اللَّه المؤمن من المنافق) يعنى حتما خداوند جدا سازد در پاداشهاى خويش مؤمنان را از منافقين و بنا بر اين جمله (ليعلمن) بجاى (ليميزن) استعمال شده و علم بجاى تميز گذاشته شده زيرا از نظر فن خطابه گوينده ميتواند در اداى مطلب خود از هر واژه مناسبى استفاده كند، ولى مقصود يكى است و قبلا در اين باره توضيحات لازم داده شد.

بنا بر اين خداوند در اين آيه منافقين را تهديد نمود نسبت بروشى كه انتخاب نموده‌اند و مؤمنين را باستهزاء گرفته بظاهر چيزى ميگويند كه در واقع بآن اعتراف ندارند، گمان كرده‌اند كه از ضررهاى آن ايمن خواهند بود، خداوندى كه مالك تمام جزاها است باحوال آنان آگاه بوده و آنان را روزى برسوايى خواهد كشانيد.

(وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا): و گفتند آنان كه كافر شدند و به نعمت‌هاى خدا كفر ورزيده و انكار نمودند.

(لِلَّذِينَ آمَنُوا): به مردمى كه ايمان آوردند و آئين يكتا پرستى را تصديق نموده و پيامبران را براستى پذيرفتند.

(اتَّبِعُوا سَبِيلَنا وَ لْنَحْمِلْ خَطاياكُمْ‌): از مسلك ما كه آئين بت‌پرستى است پيروى كنيد و ما گناهان شما را بدوش ميكشيم، يعنى اگر بگوئيد به آئين بت پرستى عمل كردن گناه است ما گناهان شما را بگردن ميگيريم. آنان تصور مينمودند بت پرستى جنايت و گناه نيست و قيامتى هم كه جايگاه بررسى اعمال مردم است در كار نبوده بنا بر اين گناهى بپاى ما نوشته نخواهد شد.

مأمور در جمله (و لنحمل) خود متكلم است زيرا بنفس خويشتن خطاب ميكند كه البته ما بدوش ميكشيم و مقصود پذيرفتن مسئوليت در برابر خواسته است.