ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٤١ - مقصود

(وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ‌): و هر كه كار شايسته انجام دهد پس براى خويشتن جايگاه مى‌سازند و ثواب عمل بخود آنها ميرسد و با عمل پاكيزه قبر خود را مفروش و قيامتش را آراسته است.

«منصور بن حازم» از امام صادق (ع) روايت كند فرمود: اعمال شايسته و پاكيزه شخص قبل از او ببهشت رفته تا جايگاه او را در بهشت آماده سازد و از صاحبش پذيرايى كند چنان كه خدمتكار يكى از شما فراشتان را بگستراند.

(لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْ فَضْلِهِ‌): تا پاداش دهد افرادى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته مينمايند و آن پاداش بمقدار استحقاق آنها و با فضل پروردگار قدرى زياده ميگردد. و بعضى گفته‌اند كه اين پاداش عمل اصولا باعتبار تفضل پروردگار است زيرا او بندگان را خلق كرده و هدايت به ثواب نموده و موانع از جلو پاى آنان بر ميدارد تا شايستگى و استحقاق ثوابهاى او را پيدا كنند. و بعضى ديگر گفته‌اند كه مقصود ثواب و پاداش دائمى پروردگار است.

(إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْكافِرِينَ‌): البته او كافرين را دوست داشته و تكريم نمى‌نمايد بلكه عذاب را براى آن دسته مهيا فرموده است.