ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٠٩ - ترجمه

[سوره السجده (٣٢): آيات ٦ تا ١٠]

(ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ (٦) الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ (٧) ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ (٨) ثُمَّ سَوَّاهُ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ قَلِيلاً ما تَشْكُرُونَ (٩) وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ (١٠))

ترجمه:

آن (خدا) داناى پنهانى و آشكارا است بزرگوار مهربان است. آنكه نيكو استوار ساخته هر چيز را كه آفريده، و آغاز نموده آفرينش انسان را از گل. پس قرار داده نژادش را از قطره صاف شده از آب ضعيف. سپس آراسته ساختش و دميد در آن از روح خويش و قرار داد براى شما گوش و ديدگان و دلها را، اندكى سپاس ميگذاريد. و گفتند (منكران) آيا هر گاه پنهان شديم در زمين (و مرديم) آيا ما در آفرينش نوين (قيامت) خواهيم بود، بلكه ايشان بپاداش پروردگار خويش كافرند.