كه، بجز افرادى كه بخود ستم نموده و با جدال و مبارزه با مسلمانان يا غير ذلك از كارهايى كه موجب شدت عمل با آنان را فراهم كند، انجام ميدهند. پس با چنين مردمى بايد مسلمانان بدفاع برخاسته و مبارزه كنند.

«قتاده» گويد اين آيه بوسيله آيه «سيف» منسوخ شده. ولى صحيح آنست كه نسخ نشده زيرا مجادله در هر وقت با نيكوترين وجه واجب است.

(وَ قُولُوا): و بآنان در دعوت خود بسوى اسلام، بگوئيد كه:

(آمَنَّا بِالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ‌): ايمان آورديم بكتابى كه بسوى ما نازل شد و كتابى كه بسوى شما نيز نازل گرديد.

(وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ): خداى ما و شما يكى است.

(وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌): و ما منقاد او بوده و مخلصيم.

(وَ كَذلِكَ‌): همانگونه كه بسوى «موسى» و «عيسى» كتاب آسمانى فرستاديم.

(أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ‌): بسوى تو (اى محمد، ص) نيز كتاب آسمانى (قرآن) فرستاديم.

(فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ‌): پس مردمى كه علم كتاب (تورات و انجيل) را بآنان داديم، و در اينجا «كتاب» بحذف مضاف است يعنى «علم الكتاب».

(يُؤْمِنُونَ بِهِ‌): ايمان به قرآن ميآورند همانند عبد اللَّه بن سلام و امثالش.

(وَ مِنْ هؤُلاءِ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ‌): و از اين كفار مكه نيز كسانى ايمان به قرآن ميآورد.

و ممكن است ضمير در «به» راجع به پيامبر ٦ باشد و از طرفى هم ممكن است راجع به قرآن باشد- چنان كه گفته شد- و ممكن است اصلا مقصود(فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ) همان مسلمانان باشند و مقصود از «الكتاب» همان قرآن باشد و از جمله‌(وَ مِنْ هؤُلاءِ) يهود و نصارى اراده شده باشد كه ايمان بقرآن ميآورند.

(وَ ما يَجْحَدُ بِآياتِنا إِلَّا الْكافِرُونَ‌): و انكار بآيات و دلالات ما ننمايند مگر مردم كافر و انكار آنان بتو اى «محمد، ص» ضرر نخواهد رسانيد.

سپس خداوند پيامبرش را مخاطب ساخته ميفرمايد: