فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٨ - گفتارى در حكم تشريح سيدمحسن خرازى

مرگ بسان حرمت او درحال حيات است. (١٦)

٣. درصحيحه صفوان، امام صادق(ع) فرمود:

أبى اللّه أن يظنّ بالمؤمن إلاخيرا و كسرك عظامه حيّا و ميّتا سواء؛ (١٧)

خدا نمى‌پسندد درباره مؤمن جز به خير و نيكى گمانى برده شود و شكستن استخوان او درحال حيات و پس از مرگ برابر است.

٤. روايت محمدبن سنان به نقل از شخص ديگر كه گويد:

از امام صادق(ع) پرسيدم: حكم مردى كه سرميّتى را بريده است چيست؟

امام در پاسخ فرمود: حرمة الميّت كحرمة الحي؛ حرمت ميّت بسان حرمت شخص زنده است. (١٨)

٥. روايت محمدبن مسلم از امام باقر(ع) :

لمّا احتضر الحسن بن عليّ(ع) قال للحسين(ع): يا أخي! أوصيك بوصية فاحفظها... إنّ اللّه حرّم من المؤمنين أمواتا ما حرّم منهم أحياء؛ (١٩)

آن هنگام كه لحظه وفات حسن بن على(ع) نزديك شد، به برادرش حسين(ع) فرمود: برادرم! به تو وصيتى مى‌كنم، آن را پاس بدار... خداوند هرآنچه درباره مؤمنان درحال حيات حرام كرده، پس از مرگ نيز حرام داشته است.

روايات ديگرى نيز برحرمت تشريح بدن ميّت مسلمان دلالت دارد.

به استناد اين روايات هرنوع بى احترامى به جسد ميّت مسلمان اعمّ از شكستن اعضاى بدن، مجروح ساختن، بريدن، سوزاندن و ... چه انگيزه عقلايى داشته باشد يا نه، جايز نيست. گواه مدّعا اين است كه اگر مثلا كسى به هدف برطرف ساختن سر درد مؤمن، نه