بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٧ - ٥ مقابله با تهاجم فرهنگي

جامعه را گرفت؛ اما ديد عميق‌تر اين است که بايد جلوي شيوع فرهنگي را در جامعه گرفت که استفاده از مواد مخدر را خوب جلوه مي‌دهد. بديهي است که دومي، منطقي‌تر است.

روشن است که وقتي يک بلاي عمومي فرهنگي در جامعه پديد آيد و همه اقشار جامعه را تحت ‏تأثير قرار دهد، راهي باز خواهد شد که همه افراد آلوده گردند. در اين صورت، حرکت‌هاي آرام و رفرميستي و ارشاد و موعظه در امر به معروف و نهي از منکر پاسخ‌گو نيست؛ بلکه بايد يک حرکت قاطع، فوري، جدي و شديد انجام داد تا جلو نفوذ بيشتر آن را بگيرد.

پس، قضيه تهاجم فرهنگي را با تعارف، لبخند و خواهش نمي‌توان حل کرد. چنین کاری مثل اين است که کسي مبتلا به بيماري وبا باشد و ما از او خواهش کنيم که مواظب باشيد بيماري شما به ديگران سرايت نکند. اين با خواهش و تمنا درست نمي‏شود، بلکه بايد بيمار قرنطينه شود. در امر به معروف و نهي از منکر نيز حرکت‌هاي آرام و اصلاحگرانه تا يک مرزي مي‏تواند مفيد باشد، و نصحيت، ارشاد، موعظه، خواهش و تمنا، و مقداري هم اخم و تندي کردن مي‌تواند مؤثر باشد. ولي گاهي کار بدانجا مي‌رسد که ديگر، اين برخوردها ثمري ندارد؛ مثل آنجا که انسان با کسي همچون يزيد مواجه باشد که به هيچ چيز پايبند نبود، علناً مشروب می‌خورد، و سگ‌بازي می‌کرد. در چنين مواردي، به‌جاي حرکت‌هاي رفرميستي و اصلاحگرانه، بايد حرکتي قاطع انجام داد و جلو معصيت را گرفت. از‌این‌روی بود سيدالشهدا(عليه السلام)