جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٧ - ٥ نقش هشداردهى جنگ
و در كتاب تورات به بنى اسرائيل خبر داديم كه، دوبار در زمين فساد وخون ريزى مىكنيد و قطعاً به سركشى بسيار بزرگى برخواهيد خاست. پس بار اول كه سر برسد بعضى از بندگان خود را كه بسيار سخت و جنگجو هستند بر عليه شما برمىانگيزيم تا آن جا كه به جستجوى درون خانهها پردازند (و خانه به خانه شما را تعقيب كنند). اين يك وعده حتمى بود كه به انجام رسيد و پس (از آن) دولت شما را بازگردانديم، شما را بر آنان تسلط داديم و به مالها و فرزندان كمك كرديم و افراد شما را فزون تر ساختيم. اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده ايد و اگر بدى هم كنيد به خود كرده ايد. پس چون هنگامى كه برترى طلبى و تبهكارى ديگر رسيد، باز همانها آمدند تا چهرههاى شما را كريه و بد منظر سازند و به اين مسجد (بيت المقدس) داخل شوند، چنان كه بار اول داخل شدند، و هر چه را كه بر آن دست يافتند به طور كامل نابود سازند. اميد است كه پروردگارتان بر شما رحمت آورد و اگر به بدى و تباهى بازگرديد ما نيز (براى تنبيه شما) بازمى گرديم و جهنم را قرار داديم تا زندانى براى كافران باشد.
در نقل اين دو رويداد تاريخى كه در اين آيات به آنها اشاره شده، در روايات و كتب تاريخ، كمابيش، اختلاف نظر به چشم مىخورد. از اين رو نمىتوان درباره آنها نظر قطعى داد؛ لكن بيشتر روايات حكايت از اين دارند كه بار اول «بخت النصر» شاه بابل (٦٠٥ ـ ٥٢٦ قبل از ميلاد) بر فلسطين ـ كه در آيه بالا با عنوان «الارض» از آن ياد شده ـ لشكر كشيد و اورشليم را به تصرّف درآورد و با ده هزار اسير يهودى ـ كه پادشاه يهوديان نيز در ميانشان بود ـ به سرزمين خويش بازگشت. اما چون يهوديان باقى