جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٤ - ٥ نقش هشداردهى جنگ

در واقع، عذاب الهى است كه به دست مؤمنان و افراد صالح و شايسته بر افراد نابكار نازل مى‌شود.

اين قانون را هم چنين از اين آيه شريفه نيز مى‌توان استفاده كرد:

فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَ لكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللّهَ رَمى؛١ و شما آنان را نكشتيد، بلكه خدا آنان را كشت. و هنگامى كه (ريگ به سوى آنان) افكندى، تو نيفكندى، بلكه خدا بود افكند.

اين آيات ضمن اشاره به «توحيد افعالى» و ولايت الهى بر مؤمنين عموماً و رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) خصوصاً، اين نكته را نيز افاده مى‌كند كه كشته شدن كافران به دست مؤمنان، در واقع همان عذاب الهى است، كه وقتى ظلم و فساد كافران بالا گرفت و راهى جز نابودى در پيش رو نداشتند، خواه ناخواه به دست مؤمنان اجرا مى‌شود و آنان به هلاكت مى‌رسند. به عبارت ديگر، اين نوع جنگ صورتى از عذاب استيصال است.

٥. نقش هشداردهى جنگ

پنجمين قانون تكوينى حاكم بر جنگ اين است كه جنگ گاهى براى تأديب و گوش مالى آن گروه از مؤمنانى كه دچار لغزش هايى شده اند به وجود مى‌آيد. اين جنگ ممكن است از سوى كفّار باشد و ممكن هم هست به دست مؤمنان ديگر صورت پذيرد؛ اما در هر صورت با جنگ استيصال تفاوت اساسى دارد. چنين جنگى براى نابودى اين مؤمنان طرح ريزى نشده، بلكه براى هشيار كردن و بيدارى و هدايت و به خود آمدن آنان است