جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٨ - ٣ جلوگيرى از سلطه مطلق باطل

مسأله توزيع قدرت بود. اما اين قانون به بيان يكى از ويژگى‌ها و خصوصيات توزيع قدرت نظر دارد. اين قانون از اين آيه قرآن كريم استفاده مى‌شود:

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقّ إِلاّ أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللّهِ النّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْض لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللّهِ كَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ؛١ آنان كه به ناحق از خانه هاشان بيرون رانده شدند و گناهى نداشتند جز آن كه مى‌گفتند پروردگار ما خدا است؛ و اگر خداى متعال برخى از مردم را به وسيله برخى ديگر دفع نمى‌كرد، ديْرها و كنشت‌ها و نمازخانه‌ها و مسجدها كه نام خداى متعال در آن‌ها بسيار ياد مى‌شود، ويران مى‌شد.

اين آيه شريفه به وضوح نشان مى‌دهد كه اگر بعضى از انسان‌ها در مقابل بعضى ديگر قيام نمى‌كردند و مانع توسعه طلبى و فساد و ويران گرى آن‌ها نمى‌شدند، معابد و پرستش گاه‌هاى سراسر زمين ويران مى‌شد؛ چرا كه قدرت‌هاى برترى طلب و مفسده جو، اگر در برابر خود مقاومتى نيابند، از هيچ چيز فروگذار نمى‌كنند تا همه انسان‌ها را به زير سلطه خود درآورند. اين قدرت مندان سلطه طلب و تبهكار، اهل حق را آزاد نمى‌گذارند تا پى كار خود باشند و زندگى مستقلى داشته باشند؛ بلكه پيوسته در تلاشند تا آنان را به اطاعت و بردگى خود وادار كنند.

خداوند متعال براى آن كه كار خداپرستان به اين جا نكشد و اهل حق لگدكوب و پايمال برترى طلبان مفسده جو نشوند، چنين مقرّر فرموده كه تقسيم قدرت چنان صورت پذيرد كه راهى پيش اهل حق باز باشد و يا