جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٤ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
شهادت و انتقال به حياتى ابدى و سراسر لذّت و سرور، سراسيمه و بى ترس و ترديد به ميدان نبرد مىشتابد و در برابر دشمن خدا و خلق خدا سينه سپر مىكند. او در اين راه چندان پاى مىفشرد تا دشمن را از پاى در آورد و اسلام و مسلمين پيروز شوند. چنين كسى از اين كه در اين راه به دست دشمن كشته شود باكى به دل راه نمىدهد، بلكه آن را شهادت و هديه اى الهى و بس ارزشمند تلقى مىكند.
چنين انديشه اى است كه مسلمان و مؤمن مجاهد را در برابر دشمن به منطقى قاطع و محكم و كوبنده مجهز مىكند؛ منطقى كه قرآن آن را اين گونه بيان مىدارد:
قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللّهُ بِعَذاب مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينا فَتَرَبَّصُوا إِنّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ؛١ بگو آيا براى ما جز يكى از اين دو نيكى (شهادت يا پيروزى) را انتظار داريد؟ در حالى كه، ما درباره شما انتظار مىكشيم كه خدا از نزد خود يا به دست ما عذابى به شما برساند. پس منتظر باشيد كه ما هم با شما منتظريم.
بر اساس اين آموزه، مجاهدان راه خدا يكى از دو راه را در پيش دارند كه هر دو مشتمل بر مصلحت و نفع آنان خواهد بود، يكى پيروزى مسلمانان و غلبه بر دشمن، كه مصلحت اسلام و مسلمين و جامعه اسلامى را در بر دارد، و ديگرى، كشته شدن در راه خدا، كه چيزى جز شهادت در راه خدا و نيل به سعادت ابدى و هميشگى نيست.
از آن سو دشمنان اسلام و مسلمين نيز يكى از دو راه را پيش رو دارند كه هر دو منشأ زيان و خسران و شقاوت و بدبختى شان خواهد شد. يكى
[١] توبه (٩)، ٥٢.