جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٤ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
مىداند كه خداى متعال براى همه موجودات طرحى حكيمانه و عادلانه در افكنده و هيچ حادثه اى از چارچوب و طرحى كه خداوند براى كل عالم تنظيم كرده است بيرون نمىماند و بنابراين آن چه كه خداى متعال مقدّر فرموده است، اتفاق خواهد افتاد.
توجه به اين حقيقت كه هر چيزى كه در جهان اتفاق مىافتد، و از جمله مصايب و مشكلاتى كه براى مجاهدان پيش مىآيد، داخل در طرح و چارچوبى است كه بر اساس حكمت و عدل الهى شكل گرفته و وقوع آنها حتمى و قطعى خواهد بود، در تقويت روحيه و اعتماد به نفس رزمندگان بسيار مؤثر است. اين نگرش باعث مىشود تا انسان نگران از دست دادن مال، سلامتى، امنيت و آرامش و آسايش خود، همسر و فرزندانش نباشد و هراس از اين امور مانع شركت او در جبهه و جنگ نگردد.
مجاهدان صدر اسلام به سبب ايمان و توجه خاصى كه به قضا و قدر الهى داشتند و مىدانستند آن چه را كه خداوند به طور قطعى مقدّر فرموده حتماً اتفاق خواهد افتاد، از روحيات و معنويات بسيار بلندى برخوردار مىشدند و در جنگها قوّت قلب و شجاعت فراوانى از خود نشان مىدادند؛ چرا كه با اين اعتقاد ديگر از هيچ چيز هراسى نداشتند و چيزى جلودارشان نبود. آنان معتقد بودند اگر مرگشان فرا رسيده باشد در منزل هم كه بمانند و در بستر خود بيارامند باز هم در خطر و تهديد خواهند بود، و گرنه در ميدان نبرد هم جان سالم به در خواهند برد. آرى، اين اعتقاد رمز شجاعت و بى باكى و هجوم بى امان آنان به دشمن بود. آنان به اميد دست يابى به «احدى الحسنيين» ـ شهادت در راه خدا و يا پيروزى ـ بر دشمن مىتاختند و او را به هزيمت و شكست وا مىداشتند.