جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧٦ - الف) تحريك غريزه انتقام جويى و احقاق حق
گروهى كه سوگندهاى خود را شكستند و آهنگ بيرون كردن پيامبر كردند و همانان جنگ با شما را آغاز كردند، پيكار نمىكنيد؟ آيا از آنان مىترسيد؟ اگر (به راستى) مؤمنيد شايسته تر اين است كه از او بترسيد.
خداى متعال در اين آيه در ترغيب مسلمانان به جنگ با مشركان، خاطرنشان مىكند كه آنان، هم عهدشكنى كرده و پيمان عدم تجاوز و ترك تعرّض به شما را نقض كردند، هم پيشواى شما رسول خدا را وادار به ترك مكه و خانه و زندگى و خويشاوندان و مهاجرت به مدينه نمودند، و هم در جنگ با شما پيش دستى كردند و آغازگر جنگ بودند. بنابراين راهى جز جنگ با آنها باقى نمانده است؛ با آنها بجنگيد و از آنان نترسيد و خدا را در نظر بگيريد.
جالب اين است كه در اين جا نيز در آيات بعد با صراحتى بيشتر و با جملاتى روشن، مثل: «وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْم مُؤْمِنِينَ»، يا «وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ» به اين حقيقت روان شناختى اشاره دارد كه، روح انتقام جويى خود را سيراب و با حمله به دشمن، كينهها را از دل خود خارج كنيد تا آرامش بيابيد و دلهاى مؤمنان خنك شود.
در آيه اى ديگر چنين مىفرمايد:
وَ قاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كَافَّةً؛١ و همگى با مشركان پيكار كنيد چنان كه آنان همگى با شما پيكار مىكنند.
اين كه خداوند در اين آيه توجه مسلمانان را به اين حقيقت جلب مىكند كه مشركان با همه امكانات و توان خود به جنگ با شما آمده اند، به
[١] همان، ٣٦.