جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٧ - نمونه هايى از آيات مربوط به « انذار»
أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهاد فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ؛١ (اى پيامبر) بگو: اگر پدران و فرزندان و برادران و همسران و خويشانتان و اموالى كه گرد آورده ايد و تجارتى كه از كسادش بيمناك هستيد و خانه هايى كه به آنها دل خوش كرده ايد، نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه خدا محبوب ترند، پس منتظر باشيد تا خدا فرمانش را (درباره شما) صادر كند، و خداوند بدكاران را راهنمايى نمىكند.
لحن اين آيه بسيار تهديدآميز است و خداوند به كسانى كه از انجام وظيفه و تكليف خود كوتاهى كرده و علقههاى خويشاوندى و يا انگيزههاى مادى و رفاه طلبى آنان را از شركت در امر خطير و پراهميت جهاد باز مىدارد، هشدار مىدهد كه آينده خود را خراب نكنند و از خشم و غضب الهى برحذر باشند.
اين آيه ضمن برشمردن برخى موانع حضور در جهاد، با لحنى تهديدآميز اشاره مىكند كه اگر انسان خويشان و بستگان، مال، تجارت، مسكن (و به طور كلى دنيا) را بيش از خداى متعال دوست بدارد به طورى كه تعلق خاطر و دل بستگى به اين امور او را از جهاد در راه خدا بازدارد، اين امر موجب فسق او مىگردد و چنين كسى بايد منتظر عواقب وخيم و خطرناك اين كار خود از ناحيه خداوند باشد. پايين ترين مرتبه دوستى مؤمن نسبت به خداى متعال اين است كه خدا را كمتر از اشخاص يا اشياى ديگر دوست نداشته باشد. البته در درجات بالاى ايمان، فرد مؤمن به مرحله اى مىرسد كه با وجود خداى متعال هيچ كس يا چيز ديگرى را
[١] توبه (٩)، ٢٤.