جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٨ - نمونه  هايى از آيات مربوط به « تبشير»

الْمُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللّهُ الْمُجاهِدِينَ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقاعِدِينَ دَرَجَةً وَ كُلاًّ وَعَدَ اللّهُ الْحُسْنى وَ فَضَّلَ اللّهُ الْمُجاهِدِينَ عَلَى الْقاعِدِينَ أَجْراً عَظِيماً. دَرَجات مِنْهُ وَ مَغْفِرَةً وَ رَحْمَةً وَ كانَ اللّهُ غَفُوراً رَحِيماً؛١ مؤمنان خانه نشسته [و به جهاد نرفته] كه ناراحتى و زيانى نديده اند با مجاهدانى كه در راه خدا با مال و جان خود مى‌جنگند، يكسان نيستند. خداوند كسانى را كه با اموال و جان‌هاى خود [بر عليه دشمن خدا]جهاد مى‌كنند بر خانه نشستگان، به درجه اى [مهم]برترى بخشيده، و همه را خداى متعال وعده [پاداش] نيكو داده، [ولى]مجاهدان را بر خانه نشستگان به پاداشى بزرگ برترى بخشيده است؛ [آن پاداش بزرگ] مرتبت‌ها و آمرزش و رحمتى از جانب او است، و خدا آمرزنده مهربان است.

با دقت در اين آيات مى‌توان مؤمنان را به سه دسته تقسيم كرد:

دسته اول آنان كه به علت نقص در اعضا يا حواس يا قواى خود و يا به سبب فقر و تنگ دستى قادر به جهاد مالى يا جانى با دشمنان خدا و دين نيستند. اين دسته از مؤمنان طبعاً معذورند و تكليف جهاد متوجه آنان نيست؛ چرا كه خداوند مى‌فرمايد:

لا يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاّ وُسْعَها؛٢ خداوند هيچ كس را جز به مقدار توان و وسعش تكليف نمى‌كند.

دسته دوم كسانى اند كه گرچه قدرت بر جهاد مالى يا جانى با دشمن دارند، ليكن جهاد بر ايشان واجب عينى نيست و از اين رو، براى ترك