جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٦ - نمونه هايى از آيات مربوط به « تبشير»
«مبشّر» و «منذر» ناميده شده اند: فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ؛١ پس خداوند پيامبران را نويدآور و بيم دهنده برانگيخت. «تبشير» و «انذار» همان چيزى است كه در عرف جارى از آن به «تشويق» و «تنبيه» تعبير مىكنيم.
براى تفكيك بيشتر بحث، در ادامه بهتر است هر يك از «تبشير» و «انذار» در زمينه جبهه و جنگ، و آيات مربوط به آنها را جداگانه مورد بحث قرار دهيم.
نمونه هايى از آيات مربوط به «تبشير»
در قرآن كريم آيات فراوانى در تشويق و ترغيب مردم به جهاد وجود دارد. در برخى از اين آيات به مجاهدان وعده نعمتهاى اخروى، و در بعضى ديگر وعده نعمتهاى دنيوى داده شده است.
بديهى است كه در تعاليم انبيا، سعادت ابدى و نعمتها و لذتهاى اخروى، محور اصلى هستند، آن چنان كه نعمتها و لذتهاى دنيوى اساساً قابل قياس با آن سعادت جاودانه نيستند؛ اما اين هم طبيعى است كه در ميان مردم، قشر عظيمى هستند كه به هر علت ـ نظير: سستى ايمان، كمى همت، نقد بودن لذتها و نعمتهاى دنيوى و يا هر علت ديگر ـ نعمتها و لذتهاى دنيا در نظرشان جاذب تر و دل انگيزتر مىنمايد و محركى قوى براى ايجاد حركت و تلاش در آنها محسوب مىشود.
از اين رو در قرآن كريم، براى بشارت مجاهدان در عين آن كه بر نعمتها و لذتهاى ابدى و جاودانه آخرت تأكيد گرديده، تشويق و ترغيب از طريق دادن وعده نعمتها و لذايذ دنيوى نيز وجهه نظر قرار گرفته است.
[١] بقره (٢)، ٢١٣.