جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٦ - جهاد ابتدايى در اسلام

رساننده همه اديان گذشته باشد. خداوند در اين باره در قرآن كريم مى‌فرمايد:

الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ؛١ كسانى كه به ايشان كتاب (آسمانى) داده ايم، پيامبر اسلام را مى‌شناسند همان گونه كه فرزندان خويش را مى‌شناسند، و گروهى از آنان حق را كتمان مى‌كنند در حالى كه به آن علم دارند.

آرى، برخى از دشمنان پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) با وجود آن كه پى به حقانيت او برده بودند و مى‌دانستند كه او واقعاً پيامبر خدا است، با تمام قوا و با استمداد از همه نيروهاى خود، تلاش كردند مانع گسترش و پيش روى اسلام در عرصه جهانى و قدرت و قوّت آن شوند و راه تعالى را بر آن ببندند. هدف آنان از اين تلاش‌ها اين بود كه بتوانند چند روزى بر عمر حكومت خود بيافزايند و چند صباحى بيشتر از لذّت، قدرت و ثروت دنيا بهره مند گردند.

امروزه در عصر ما نيز همه آن مسايل و وقايع در حال تكرار است. انقلاب اسلامى ايران، در واقع نمونه اى است از همان انقلاب اسلامى كه در چهارده قرن پيش پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) به وجود آورد. همگان شاهدند كه چگونه همه قدرتمندان و جباران جهان براى سركوبى و براندازى اين نهضت عظيم اسلامى و انسانى كه همانند آتش فشانى مهار ناشدنى در ايران فوران كرد، كمر بسته اند. آنان با وجود همه اختلاف‌ها و كشمكش هايى كه با يكديگر دارند، در اين حركت هم داستان شده و به يكديگر دست اتحاد داده اند تا اين انقلاب را از ميان بردارند. مشكل آنان