حلقۀ مشترک ظاهری در این حدیث اوزاعی (٨٧-١٥٧ق) است؛ زیرا پس از وی نخستین انشعاب شبکه آغاز می‌شود. تلاش حاکم و خطیب در ارائه طریق جداگانه به اوزاعی این احتمال را تقویت می‌نماید. شاگردان اوزاعی - ولید بن مسلم و بشر بن بکر – هریک حدیث را به شاگردان خود – محمد بن مصفّی و ربیع بن سلیمان - انتقال داده‌اند. نقش اساسی در انتشار حدیث را طبقه پس از شاگردان اوزاعی ایفا نموده‌اند.

برای تکمیل تاریخ‌گذاری، سایر طرق حدیث نیز بررسی می‌شود. این حدیث افزون بر «ابن‌عباس» به صحابیان زیر نیز نسبت داده شده است:

١. ابوذر (م٣٢ ق)[٢٢٨]

٢. ابوالدرداء عویمر بن مالک (م٣٢ ق)[٢٢٩]

٣. امّ الدرداء خیرة بنت ابی حدرد[٢٣٠]

٤.

[٢٢٨]. سنن ابن‌ماجه، ج٢، ص٥١٤.

[٢٢٩]. ذکر الامام ابی عبدالله بن منده، ج١، ص٩٠.

[٢٣٠]. تفسیر ابن‌ابی‌حاتم، ص٦٣٢.