جهان بینی توحیدی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٢

نشانه‌ها و یادگارهای آن چیز را نیز دوست می‌دارد " از آن جهت دوست‌ می‌دارند که آثار و مخلوقات الهی و آیات و نشانه‌ها و یادگارها و یادآورهای خدا می‌باشند . برخی پا را از این هم فراتر می‌گذارند و جز او و جلوه‌های او چیزی نمی‌بینند ، یعنی او را در همه چیز می‌بینند ، همه چیز در حکم آیینه و همه جهان یک آیینه خانه می‌شود که به هر سو بنگرند او را و جلوه او را می‌بینند ، زبان حالشان این می‌شود که :

به صحرا بنگرم صحرا تو بینم

به دریا بنگرم دریا تو بینم

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت

نشان از روی زیبای تو بینم

علی ( علیه السلام ) فرمود : " هیچ چیزی را ندیدم مگر آنکه قبل از او و با او خدا را دیدم " . یک نفر عبادتگر آنچه را در حال عبادت با خدای خویش در میان می‌گذارد ، در متن زندگی آن را پیاده می‌کند و به مرحله " صدق " درمی‌آورد . عبادت برای یک عبادتگر واقعی " پیمان " است و صحنه زندگی وفای‌ پیمان است . این پیمان مشتمل بر دو شرط اصلی است : یکی رهایی و آزادی‌ از حکومت و اطاعت غیر خدا - اعم از هوای نفس و مطامع نفسانی و از موجودات و اشیاء و اشخاص - و دیگر تسلیم محض در مقابل آنچه خدا به آن‌ امر می‌کند و به آن راضی است و آن را دوست می‌دارد . عبادت واقعی برای عبادتگر عامل بزرگ و اساسی تربیت و پرورش روحی‌ اوست . عبادت ، برای عبادتگر درس است ، درس وارستگی ، آزادمنشی ، فداکاری ، محبت خدا ، محبت خلق خدا ، محبت امر خدا ، همبستگی و دوستی‌ اهل حق ، احسان و خدمت به