جهان بینی توحیدی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٩

اسلام هرگونه هواپرستی ، جاه پرستی ، مقام پرستی ، پول پرستی ، شخص‌ پرستی را شرک می‌شمارد . قرآن کریم در داستان برخورد موسی و فرعون ، جابرانه فرمان راندن فرعون بر بنی اسرائیل را " تعبید " ( بنده گرفتن ) می‌خواند . از زبان موسی در جواب فرعون می‌گوید : " « و تلک نعمة تمنها علی ان عبدت بنی اسرائیل »" [١] .
یعنی تو بنی اسرائیل را بنده خود ساخته‌ای و آنگاه بر من منت می‌گذاری‌ که هنگامی که در خانه تو بودم چنین و چنان شد ؟ بدیهی است که بنی‌ اسرائیل نه فرعون را پرستش می‌کردند و نه بردگان فرعون بودند ، بلکه صرفا تحت سیطره طاغوتی و ظالمانه فرعون قرار داشتند که در جای دیگر از زبان‌ فرعون این غلبه و سیطره ظالمانه را نقل می‌کند که : "« انا فوقهم قاهرون‌ " [٢] آنان زیردست ما و ما فوق آنها هستیم و قاهر بر آنها . و هم‌ در جای دیگر از زبان فرعون نقل می‌کند : " « و قومهما لنا عابدون » یعنی‌ خویشاوندان موسی و هارون ( بنی‌اسرائیل ) بندگان ما هستند . در این آیه‌ کریمه کلمه " لنا " ( از برای ما ) بهترین قرینه است بر اینکه مقصود پرستش نیست ، زیرا فرضا بنی اسرائیل مجبور به پرستش بودند ، فرعون را پرستش می‌کردند نه همه فرعونیان . را آن چیزی که از ناحیه فرعون و همه‌ فرعونیان ( به اصطلاح قرآن " ملا " فرعون ) بر بنی اسرائیل تحمیل شده بود اطاعت اجباری بود .
علی ( علیه السلام ) در خطبه " قاصعه " آنگاه که محکومیت بنی اسرائیل‌ در چنگال فرعون و تسلط ظالمانه فرعون را شرح می‌دهد با