و مثال ايشان چون حاجيى است كه در ميان باديه به تعهد و إعداد آب و علف مركوب خود مشغول شود و كعبه را كه مقصود اصلى است فراموش كند تا قافله بگذرد و او را در باديه، جوع و عطش هلاك كند و طعمه حشرات و سباع شود يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ[١].

بيت‌

راهى است ترا پيش كه مى‌بايد رفت‌		اينجا اگرت مراد بر نايد بايد رفت‌

تن آلت توست تا به جايى برسى‌		تو آلت تن شوى كجا شايد رفت‌

٢٦. بعد تمهيد[٢] هذه المقدمة، ببايد دانست كه اعيان دنيا از آن روى كه اعيان دنياست مذموم نيست؛ امّا تعلق و محبت آدمى بدان مذموم است، لهذا صاحب شريعت ٧ از اين معنى چنين بيان كرده است كه «حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة»[٣] و اگر نه اعيان صلاحيت آن دارد كه تارة به اعلى علّيّين ترقى دهد و تارة به أسفل السافلين كشد.

[١] - سوره توبه( ٩)، آيه ٣٨.

[٢] - پ:- تمهيد.

[٣] - مصباح الشريعة، باب ٣١ در زهد، از پيامبر صلّى اللّه عليه و اله نقل كرده است و در غرر و درر، ذيل حرف« ح» از على ٧ دانسته است.