تاسوعا روزى است كه حسين و يارانش در كربلا به واسطه سپاهيان شام محاصره شدند ... ابن زياد و عمر سعد از زيادى لشكر خويش خوش‌حال شدند. آنان در روز عاشورا بر سيّدالشهداء عليه السلام‌ و اصحاب ايشان مسلّط شدند و يقين كردند كه ديگر ياورى از اهل عراق به يارى و نصرت آن حضرت نخواهد آمد.

حال با توجّه به اين روايت، چه زمانى اين خوش‌حالى و آسودگى خيال براى عبيداللَّه و عمر سعد رخ داده است؟ زمانى كه سپاهى از اهل شام وارد كربلا شدند.

در اين زمينه شيخ صدوق رحمه اللَّه به سند خود اين گونه روايت مى‌كند:

ونظر الحسين عليه السلام يميناً وشمالًا ولا يرى أحداً، فرفع رأسه إلى السماء فقال: اللهمّ إنّك ترى ما يصنع بولد نبيّك ... وأقبل عدوّ اللَّه سنان بن أنس الأيادي وشمر بن ذي الجوشن العامري في رجالٍ من أهل الشام؛[١]

امام حسين‌ عليه السلام‌ به سمت راست و چپ نگاهى كردند و هيچ كس را نديدند.

سپس سر را به آسمان بلند كردند و فرمودند: خداوندا! تو مى‌بينى كه با فرزند پيامبرت چگونه رفتار مى‌كنند ....

در اين هنگام سنان بن انس و شمر بن ذى الجوشن، به همراه مردانى از اهل شام آمدند ....

اين روايت نيز بيان‌گر آن است كه لشكرى از اهل شام براى به شهادت رساندن سيّدالشهداء عليه السلام حضور داشتند.

اين روزه‌دارى در روز عاشورا از بنواميّه است؛ چرا كه شيخ طوسى رحمه اللَّه به سند خود از امام صادق عليه السلام روايت مى‌كند كه آن حضرت فرمود:

[١] - الأمالى شيخ صدوق: ٢٢٦